Kiedy odkryłem C64 na nowo i trochę zorientowałem się w "commodorowym światku" w Polsce, zacząłem się zastanawiać dlaczego nie znam żadnych ludzi, nie pamiętam nazw grup, a jedynym koderem, którego kojarzę jest Polonus. Po przeczytaniu kilku wywiadów w ostatnim wydaniu magazynu zorientowałem się, że po prostu zajmowałem się aktywnie C64 za wcześnie. Z tego co pamiętam Commodore pojawił sie u mnie w domu w 89 lub 90 roku, aktywnie interesowałem się nim dwa lata, a przez następne dwa używałem go już sporadycznie i raczej rozrywkowo. Przez ten czas opanowałem BASIC, podstawy asemblera i poznałem z grubsza architekturę komputerka. Co ciekawe - jednym z powodów osłabnięcia mojego zainteresowania C64 ok. 1992 roku było przekonanie, że jest to maszyna przestarzała, odchodząca w przeszłość. Teraz okazuje się, że w Polsce "scena" dopiero wtedy zaczynała się rozwijać, a wielu ludzi, którzy do dziś interesują się Commodore, swoją przygodę z C64 zaczynało np. w 1995 roku. Oczywiście tytuł tematu ma charakter żartobliwy. Ale zastanawiam się, co by się stało, gdybym wtedy nie stracił zainteresowania C64.

W tym przypadku miałeś przygodę podobną do lotu ruskich na Księżyc rakietą N1, przed ameryczanami
To taki mały oftopik

Liczyłem raczej na odpowiedzi typu "na pewno byłbyś jednym z najlepszych koderów". Albo przynajmniej "pewnie nie zadawałbyś takich głupkowato/oczywistych pytań"

U mnie w domu c64 trafiło możliwe, że i w tej samej dacie.
Oczywiście zawsze chciałem mieć własny komputer i rodzice w końcu przywieźli mi używany z niemiec - niestety uszkodzony (o czym już pisałem wcześniej gdzieś na c64power).
Po pierwszej fali entuzjazmu, poczułem się dwukrotnie zawiedziony:
1) komputer nie nadawał się nawet do pisania programów (co drugi klawisz w pierwszym rzędzie nie działał, a wiadomo że tam są akurat cyfry!),

2) Masa kolegów, albo kuzynów miała komputery ale atari!

Gier jeszcze w sklepach nie było (na szczęscie komputer był kupiony z kilkunastoma orginałami), a co tu dopiero mówić o literaturze.
Poczułem się lekko samotny... coś tam próbowałem pisać, ale to wszystko była sama tandeta, oprócz tego jeżdziłem sprzętem po serwisach, ale o dziwo nie znanalazł się nawet jeden majster aby naprawić mojego c64.

Na szczęście, jakieś dwa lata później otworzyły się pewexy i sklepy zalały c64 (które oczywiście już dla zachodu były porzestarzałymi modelami). Grupa ludzi wokół posiadających c64 raptownie powiększyła się. Pojawiły się pirackie gry, cratridge!, wyszły też w końcu pierwsze książki (Dybowskiego) i w końcu gazety (C&A). Rodzice kupili mi też sprawny egzemplarz i w końcu przygodę z programowaniem mogłem rozpocząc na poważniej. Na pewno duży wkład miał w to mój kolega, z którym na początku wręcz rywalizowaliśmy w programowaniu. Chłoneliśmy każdą wiedzię na temat komcia, z czasem z jeszcze dwoma innymi kolegami założyliśmy grupę która za cel miała stworzyć grę i może zarobić... niestety na "podbój" rynku spóżniliśmy się nawet w Polsce (Jak czytałem wywiad z autorem knoorkiego, to aż mi się łezka zakręciła). Już był rok 96 i poszliśmy na studia, przygoda z c64 raptownie się skończyła, a ponownie zacząłem ją odnajdywać dopiero w 2005 roku.

Tomaaz, wybacz ale nie mam zamiaru nikogo łechtać po ego Jednak gdybyś wtedy siedział przy komciu, to kto wie?

No przecież żartowałem (szczególnie te "głupkowato/oczywiste pytania" to taka żartobliwa aluzyjka miała być).

Tyle to ja wywnioskowałem, ale chciałem dodać, że "nie mam zamiaru..."
Za to teraz masz szansę wybić się ponad przeciętność

Eeee... Za starym.

No coś ty. Już od jakiegoś czasu chodzi mi po głowie grupka, ale na razie nie mam ludzi do tego, no i C64 mam w kawałkach Nazwę i logo też mam już zaplanowaną, jednak jeszcze wypada to narysować (logo), a czekam z tym aż uruchomię ponownie C64...